در گذر صائب از اسباب، کز این عبرتگاه
هر چه با خود نتوان برد، وبال است تو را

دل صائب چه غم از نیش ملامت دارد؟
نیست اندیشه ای از خار، کف گلچین را

ز تخم سوخته، سبزی امید نتوان داشت
چگونه اختر طالع شود سعید مرا؟
ز حسن عاقبت عشق، چشم آن دارم
که صبح وصل شود، دیده سفید مرا


صائب تبریزی

ز بی کسی چه شکایت کنم به هر ناکس؟
که بی کسی به کس بی کسان رساند مرا
به دیده چون ندهم جای، اشک را صائب؟
که سیل گریه به آن آستان رساند مرا

بیا و با نفسِ روشنت به مرده دلان
بباوران که مسیحای دیگری هم هست

چقدر ساقی ما ساده بود، میپنداشت
که بی جمال تو فردای دیگری هم هست...

سعید بیابانکی

کسی که عیب مرا می کند نهان از من
اگر چه چشم عزیزست، دشمن است مرا


صائب تبریزی

حافظ گرت ز پند حکیمان ملالت است
کوته کنیم قصه که عمرت دراز باد

گفتم مرو از دیدهٔ موج افکن ما گفت
پیوسته وطن بر لب دریا نتوان کرد

چون لاله دل از مهرتوان سوختن اما
اسرار دل سوخته پیدا نتوان کرد

خواجوی کرمانی

فریب عشوه دنیا نمی خورم صائب
نظر به حسن مآل است نه به مال مرا

بجز صبا و شمالم نمی شناسد کس
عزیز من که بجز باد نیست دمسازم


حافظ

اگر کوه گناه ما به محشر سایه اندازد
نبیند هیچ مجرم روی خورشید قیامت را
مرا گمنامی از وحدت به کثرت میکشد صائب
و گرنه گوشهٔ عزلت، کمینگاهی است شهرت را

آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعه کار به نام من دیوانه زدند
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند


حافظ

رازی که بر غیر نگفتیم و نگوییم
با دوست بگوییم که او محرم راز است
ای مجلسیان سوز دل حافظ مسکین
از شمع بپرسید که در سوز و گداز است

گفتی هوای باغ در ایام گل خوشست
ما را بدر نمیرود از سر هوای یار
ما را از درد عشق تو با کس حدیث نیست
هم پیش یار گفته شود ماجرای یار
هرکس میان جمعی و سعدی و گوشهای
بیگانه باشد از همه خلق آشنای یار

مهربانا! با دلی بشکسته، رو سوی تو کردم
رو کجا آرم اگر از درگهت گوئی جوابم؟
بیکسم، در سایهٔ مهر تو میجویم پناهی
از کجا یابم خدائی گر بکویت ره نیابم؟

مهدی سهیلی

شکوفه ریخت، چمن پیر شد، بهار گذشت
نیامدیّ و بهارم به انتظار گذشت


عبدالقهّار عاصی

به صدق کوش که خورشید زاید از نفست
که از دروغ سیه روی گشت صبح نخست


حافظ

گریه شام و سحر شکر که ضایع نگشت
قطره باران ما گوهر یک دانه شد


حافظ

اگر کوه گناه ما به محشر سایه اندازد
نبیند هیچ مجرم روی خورشید قیامت را
مرا گمنامی از وحدت به کثرت میکشد صائب
و گرنه گوشهٔ عزلت، کمینگاهی است شهرت را

آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعه کار به نام من دیوانه زدند
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند


حافظ

بر دلم باری اگر هست ز فارغبالی است
گله از دام و شکایت ز قفس نیست مرا
همه شب قافله ناله من در راه است
گر چه فریادرسی همچو جرس نیست مرا

صائب تبریزی

گفتی هوای باغ در ایام گل خوشست
ما را بدر نمیرود از سر هوای یار
ما را از درد عشق تو با کس حدیث نیست
هم پیش یار گفته شود ماجرای یار
هرکس میان جمعی و سعدی و گوشهای
بیگانه باشد از همه خلق آشنای یار

نظرم بر مه نو چون افتاد
مه نو لیک چو ابروی تو نیست

عبدالقادر علوی